“Çanakkale Geçilmez” dedi kurucu lider. Büyük bir laf. Ağır bir laf.
Laf ağızdan çıkmazdan evvel düşünmek gerek
Düşündü, inanıyordu, biliyordu, geçemediler.
“İkindi namazına Şam Emevi Camiindeyiz” dedi Asrın Lideri’nin Takımı.
Süleymanşah’ın yerini hatırlayana helal olsun. Bir ora, bir bura. Herif yaşarken bu kadar gezmedi. Ölüsüne tekerlek taktık.
O sıralarda PYD bu kadar terörist değildi. Türbe taşıma işlerine de yardım ediyordu. Türbenin tekerleğini onların da yardımıyla döndürdük.
Biz de henüz analar ağlasın mı, ağlamasın mı karar vermiş değildik. İyisi mi “Ağlamasın” dediğimiz bir süreçti.
Emevi Caminde namaz kılamasak da, kazaya bırakıp Eyüp Sultan’da kıldık.
Cengaverin biri, Seyit onbaşı gibi 215 kiloluk topu kaldıramasa da, üzerindeki atleti kaldırıp tankın egzozuna soktu ve darbeyi önledi.
Bu kez iyisi mi “Analar Ağlarsa Ağlasın” süreci başladı. İçerideki ve dışarıdaki düşmanlar bir güzel temizlenmeliydi.
Korumalar, zırhlı araçlar falan
Çanakkale Zaferinin Yıl Dönümü
Ordumuz aynı gün Afrin’e girdi.
Peşmergeler de yurda 29 Ekim’de davulla zurnayla girmişti zaten.
“SÖZ KONUSU VATANSA GERİSİ TEFERRUATTIR”
İşte Çanakkale Zaferi’ni yaşatan duygunun ana fikri bu.
14 yaşından büyük herkes.
Açlığa, hastalığa aldırış etmeden hem de.
Hava soğuk, yağmur alabildiğine..
Anıtkabir’de resmi vardır. Bir kadın bebeğini kundaktan çıkarıp yerine top mermisi sarıp cepheye taşıyor. Islanmasın diye. Bebeği ölüyor. Ölürse ölsün. Söz konusu vatan çünkü, umurunda bile değil.
Cepheye giden kendi cenaze namazını kılıp gidiyor.
Kundaktaki bebek dahil, sayısız insan ölmüş, şehitler verilmiş.
Tek bir ana ağlamamış, tek bir üzüntü yok, tek bir acı yok.
Onur var, gurur var, kurtuluş var, kurulan vatan var..
Toprağa verilen her can bir şeref madalyası olmuştur ailesine.
Salı günü mecliste ittifak yasası çıkarıldı.
Görünmemek için giyilen kamuflajı da görünmek için giydi.
Dün gece Türk Ordusu da ÖSO ile koordineli olarak Afrin’e girdi.