Eski Gaziantep’i özledim

Gaziantep nüfusu  gittikçe büyüyen bir şehir. Ben çocuk iken nüfusu 600 bin civarındaydı. Şimdi Suriyeliler  birlikte 2 milyonu geçti. İnsanlar çoğaldı ama  birbirlerini tanıyanlar azaldı.

Gaziantep özledim. Her sokakta ip atlayan , seksek oynayan beş taş oynayan kızlar, elinde nakış, Antep’i işleyen  abları ve anneleri özlerim.

Her sokakta top oynayan, değirme çeviren, gülüp eğlenerek oyun oynayan çocuk seslerini  özledim.

Gaziantep’te herkes mutsuz, herkes endişeli, herkeste bir korku…. Eskiden herkesin yüzü gülüyor, herkes birbirlerini seviyor…  Herkes birbirlerine yardım ediyor. Özledim Gaziantep’in o günkü güler yüzlü insanları…

Eskiden terör vardı ama bu kadar vahşi dönem yoktu. Eskiden pkk vardı. Şimdi ışid, pkk, el nusrah, say sayabildiğin kadar terörü… herkes korkuyor. Herkes mutsuz. Düğünü kana bulayan caniler  korkuyoruz. Eskisi gibi korkusuz  kendimize cadde atmayı özledim…

Eskiden gecenin hangi saatinde olursa olsun aileler  el ele çay bahçelerinde, parkta, yemeklerde düğünlerde … şimdi akşam 8 olunca  sessizlik ve caddeler boş… Özledim o günleri….

Özledim düğün ve kınaları.. yaz gelince her sokakta  başlayan  kına  , çeyiz  müziklerini artık salonlarda  sessizce yapılıyor. Düğünler yerine nikahlar almış…. İnsanlar  kendi eğlencelerinden kısıyor……. Özledim eskideki  eğlenceyi….

Gaziantep en pahalı şehir ailenle birlikte yemek yemeye gidemiyorsun.  Çay kahve içemiyorsun… Dükkan kiraları  ev kiraları  uçuyor…..  Özledim yazlık sinemaları, emirgan çay bahçesindeki aileleri…..

Özledim Gaziantep’in güler yüzlü insanlarını  özledim….